¤- جملات گرانقدر زير (سخنان حکیمانه «حضرت امیر مومنان علی علیه السلام» ) از کتاب «دستور معالم الحکم و ماثور مکارم الشيم» "قاضي قضاعي" (ترجمه‏ي آقاي دکتر فيروز حريرچي) انتخاب و به مناسبت «سيزدهم رجب»، سالروز ميلاد با سعادت آن حضرت به همه ارادتمندان آن «همای رحمت» تقديم مي شود:

      بهترين «گفتار» آن است که «کردار» آن را گواهي کند
     انديشه، آيينه‏ي روشن است.
     دعا و نيايش کليد رحمت است. 
     اخلاص، دوري جستن از گناهان است.
     خردمند کسي است که آزموده‏ها او را پند دهد.
     نيکوکاري بهترين گنجها و استوارترين دژهاست.

     گنجهاي روزي، در وسعت اخلاق است. 
     ديدار نيکوکاران، آباداني دلهاست.
     سستي در کارها (سبب) بي‏بهره ماندن است.
     حکمت، گمشده‏ي مومن است. پس گم کرده خود را بجوي ولو در اهل شرک باشد.
     هراسناک‏ترين تنهاييها، خود پسندي است. 
     استوارترين پيوندي که بدان دست‏يابي رشته‏اي است که ميان تو و پروردگار است. 
     هرگاه توانمند شدي بر فرمانبرداري پروردگار هم نيرومند باش و هرگاه ناتوان گرديدي از سرکشي خداي ارجمند و بزرگ ناتوان باش.
     چه زشت است فروتني هنگام نيازمندي و درشتي هنگام بي‏نيازي.
     اندوهگينم نکرد گناهي که پس از آن مهلت يافتم تا دو رکعت نماز گزارم.

     چه بسيار کسي که در خانه‏ي گناه گوشه‏نشين شده است، در پايان زندگاني خود توبه کند.
     شکيبايي بر ناگواريها و پنهان داشتن رويدادهاي بد، از گنجهاي نيکي است.
     چون خداوند بر بنده‏اي، نعمتي دهد و او شکر آن را با زبان دل بجاي آورد شايسته افزايش نعمت گردد پيش از آنکه سپاس آن بر زبانش آشکار شود.
     چه بسيار کسي که مي‏شتابد براي چيزي که او را زيان مي‏رساند.
     چه بسا اجابت دعاي تو به تاخير افتد تا خواهش تو و بخشش (خداوند) بيشتر شود. کسي که بسيار سخن گويد، کارش به ياوه گويي کشد.
     کسي که خوب پرسش کند، دانا شود و چون بداند بکار برد و چون بکار بندد تندرستي يابد.
     کسي که با حق کشتي گيرد، بر زمين خورد.
     کسي که چيزي را بجويد، همه يا برخي از آن را بدست آورد.
     کسي که به اندازه‏ي خود قانع باشد، مقام او بيشتر محفوظ ماند.
     کسي که از انديشه‏هاي گوناگون استقبال کند، جايگاههاي لغزش را بشناسد.
     کسي که از ديگري پرده دري کند زشتيهاي خانه (و درون) او نمايان شود.
     نيکي کن آنچنان که دوست داري به تو نيکي کنند.

      خويشتن را ادب کن به چيزي که آن را براي ديگري ناپسند مي‏داري.
     با مردم به نکويي گفتگو کن. مي‏پندارم، گمان دارم، و چيزي مي‏دانم را رها کن.
     از دوستت فرمانبرداري کن اگر چه ترا سرکشي کند و به او بپيوند اگر چه از تو بگسلد.
     ادب و تربيت بيفروز همچنان که آتش به هيزم، بر افروخته مي‏شود.
     در گردابهاي دشواري و سختي که ره سوي حق دارد فرو رو.

      در همگي کارها خود را به خدا بسپار چه در اين صورت خود را در پناه دژي استوار و نگهباني نيرومند قرار مي‏دهي.
     از اشک ديده‏ي مومن در سحرگاهان برحذر باش که در هم مي‏کوبد آن را که به گريه‏اش واداشته و فرو مي‏نشاند درياهاي آتش را براي کسي که او را دعا کرده است. 
     سرمايه‏ات را به دوستت، ياري ات را براي آشنايت و سلام و احترامت را براي همگان ببخشاي.